Kilka uwag na temat wzbudzenia uzasadnionej obawy jako znamienia przestępstwa groźby karalnej

Streszczenie w języku polskim

Artykuł ma charakter naukowo-badawczy. Celem jest analiza i ocena zasadności zmian dokonanych w treści art. 190 § 1 k.k., które zostały wprowadzone ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Polegały one na zwiększeniu górnej granicy zagrożenia karnego (z dwóch na trzy lata pozbawienia wolności) oraz zastąpieniu sformułowania „na szkodę osoby najbliższej” zwrotem „na szkodę osoby dla niej najbliższej”. Największe znaczenie w kontekście przedmiotowego opracowania miało wprowadzenie określenia „jeżeli groźba wzbudza w osobie, do której została skierowana lub której dotyczy, uzasadnioną obawę, że będzie spełniona”, zamiast „jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona”. Dla właściwego zrozumienia ratio legis ustawodawcy analiza dokonanych zmian poprzedzona została uwagami natury historycznej oraz wskazaniem wątpliwości odnośnie do interpretacji znamienia „zagrożony” i „wzbudzenia w nim uzasadnionej obawy”. Odniesiono się także do zmodyfikowanego nowelizacją z dnia 7 lipca 2022 r. trybu ścigania przestępstwa groźby karalnej (art. 12 § 4 k.p.k.). Podstawową metodą badawczą zastosowaną w artykule jest analiza formalno-dogmatyczna. Uwzględniono również praktykę stosowania prawa, posługując się analizą orzecznictwa sądowego.